0

Deneme #9

Güneş batmak üzereydi. Ufuktaki o ince çizgide okumuştum hayallerimi. Istikrarlı bir şekilde hiç durmadan. Tıpkı tırtılların durup dinlenmeden yaprak yemesi gibi. Güneş artık batmış ve ışığın yerini karanlık takip ediyordu. Yıldızlar görünmeye başlamış, hemen ardından saman yolunu bile görmek mümkündü. Neydi beni bu denli korkutan. Tekrar tekrar devam eden belirsizlikler… Fakat içimi bir memnuniyet duygusu kaplıyordu. Bu, bir intikam duygusu değildi. Bu dünyanın oluş biçimine kendisini kaçınılmaz bir şekilde dahil olduğu algılamasıyla birlikte gelen memnuniyetti. Korkular, korkunun üzerine gitmesiyle son bulmuştu.

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir