0

Deneme #17

Sessizce düşünmeye başlamıştım tekrar. Aslında o kadar da sessiz değildi cümleler. İçimde parlıyordu her cümlelerin taneleri. Mantıkım el vermiyordu. Burası mantıkın en uç sınırları, diye geçmişti aklımdan. Buradan daha ötede hiçbir şey yok. İleride yalnızca hiçliğin karmaşası var. Hiçlik diye altı çizilmişti düşüncelerimde.  Hayal mi diye sormadan duramıyordum kendime. Yoksa rüyamıydı, tekrar tekrar sorsam da başka birisinin rüyasını görüyor gibiydim. O zaman durdum ve herkesin önemli olan noktasına dokunmak istedim. Zaman denen şeye artık pek güvenmiyordum.

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir