0

Deneme #16

Uykunun olmadığı, sanki hiç olamayacağı bir geceydi. O geceleri pek sevmiyorum. Son dakikalarında yorgun bir kafa ile neleri düşündüğümün raporunu çıkartırım. Bu raporlar da genelde beni duraksatan durumların aslında “aman ya! az önce de zaten düşünmüştüm bunu” diye adlandırdığım paradokslara girip çıktığımın şeklidir. Zihin öyle bir duruma geçiyor ki neyi düşüneceğini bilemez. İç ses huzursuz, bir o kadar da istikrarlı şekilde yoluna devam ediyor.  Fakat yolunda gidenin sadece vücudumun nefes alıp vermesiydi. Uykuya geçiş süreci bu geceler de saatleri alabiliyor. Bu yüzden yapabildiğim tek şey düşünmek zira neyi düşünmem gerektiğini kendime vurguladığım da belki de belirsizlik dediğim şey-ler son bulacaktı…

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir