0

Deneme #10

Rüzgarsız bir geceydi. Mürekkep resim sanatçılarının sevdiği türden bulutlar gökyüzünde asılı kalmış gibi duruyordu. Fırçalarının hassas dokunuşlarını bekleyen bir andı. O zaman tekrar sordum kendime, ben ne yapıyordum! Neleri istiyordum. İstediklerim ben miydi? Bu sorular beni hep buhrana sokan cümlelerde sessizce öten kuş çığlığıydı. O çığlık belki son umuduydu. Umut demişti bana zihnim. Zihnimde parlayan bir ışıktı. O sıra fark etmiştim. O muhteşem Ay, berrak ışıklarını yeryüzüne gönderiyordu. O ışıklar belki de beklediğimiz son umutlardı.

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir